[ « 13 » ثُمَّ لَمْ تَسُمْهُ الْقِصَاصَ فِيمَا أَكَلَ مِنْ رِزْقِكَ الَّذِي يَقْوَى بِهِ عَلَى طَاعَتِكَ وَ لَمْ تَحْمِلْهُ عَلَى الْمُنَاقَشَاتِ فِي الآلَاتِ الَّتِي تَسَبَّبَ بِاسْتِعْمَالِهَا إِلَى مَغْفِرَتِكَ وَ لَوْ فَعَلْتَ ذَلِكَ بِهِ لَذَهَبَ بِجَمِيعِ مَا كَدَحَ لَهُ وَ جُمْلَةِ مَا سَعَى فِيهِ جَزَاءً لِلصُّغْرَى مِنْ أَيَادِيكَ وَ مِنَنِكَ وَ لَبَقِيَ رَهِيناً بَيْنَ يَدَيْكَ بِسَائِرِ نِعَمِكَ فَمَتَى كَانَ يَسْتَحِقُّ شَيْئًا مِنْ ثَوَابِكَ ؟ لَا مَتَى ؟ ] سپس در برابر رزقى كه از سفرهء نعمتت خورده ، تا به سبب آن بر بندگيت نيرو گيرد ، قيمت و عوض نخواستى ، و از او نسبت به ابزارى كه به كار بردن آنها را سبب رسيدن به مغفرتت قرار داده ، بازرسى و حسابرسى دقيق نكردى ، و اگر با بندهء مطيعت چنين رفتار مىكردى ، رنجى را كه در راه عبادت كشيده بود ، و تمام كوششى كه در مسير طاعت به دوش جان برداشته بود ، در برابر كوچك‌ترين نعمت‌ها ، و عطاهايت از دست مىرفت ، و در پيشگاهت به خاطر ديگر نعمت‌هايت تا ابد بدهكار تو مىماند ، و در گرو طلب كارى تو قرار مىگرفت . روى اين حساب چه زمانى شايستگى چيزى از ثواب تو را پيدا مىكرد ؟ ! نه هيچ گاه .